✚Fℓγ Ћίgђ ωί†ђ мγ бгοκэп ωίηgs✚

คลานกลับมาอัพบล็อคแบบมึนๆ อัพลวกๆนะ เราเพลียมาก

เร่องมีอยู่ว่า เมื่อวันจันทร์ เราไปโรงเรียนตามปกติล่ะ แ่ต่ว่า

อากาศมันอบอ้าวมากๆๆ พายุจะเข้าน่ะ แล้วเรามีโรคประจำตัว

ราวกับฟ้ากลั่นแกล้ง! เราต้องเดินขึ้นไปเรียนที่ชั้น 4

นั่นแหละ เราถึงกับหอบขึ้น เพื่อนต้องหามลงมากันอย่างตื่นตาตื่นใจตระหนก

ทีนี้ทางโรงเรียนเลยเรียกรถพยาบาลไปที่ ปยม. (ไม่ขอเอ่ยชื่อเต็ม) ที่ใกล้โรงเรียนเราที่สุด

พอเราไปถึง เค้าไม่ใส่ใจคนไข้เลยอะ รอนานมากกว่าจะได้ขึ้นห้องพัก แล้วเขาก็ให้ แวร์เลี่ยม เราไปตอนสี่โมง

 เราก็ขึ้นมาพัก (แวร์เลี่ยม ยานอนหลับหรือกดประสาทอะไรสักอย่าง ไม่แน่ใจ แต่แรงมาก)

คืนเดียวหมื่นกว่าบาท แถมหนำซ้ำ เราอาการกำเริบ พยาบาลยังมาถามเสียงใส

"ไหวมั้ยคะ นอนหลับมั้ย?" ....หอย...ตรูหายใจไม่ออกจะตายแล้วนะ

พออาการหนักขึ้น พยาบาลเปนสิบก็มารุมล้อม แต่ตอนนั้นสติเราเลือนรางมาก สุดท้าย

หมอที่ไม่เคยแม้แต่จะมาดูอาการเรา สั่งยาทางโทรศัพท์ ให้แวร์เลี่ยมเราอีก ตอนสองทุ่ม

เราปวดแขนมาก มันฉีดเข้าเส้นเลือด แล้วหลังจากนั้นเราก็จำอะไรไม่ได้เลย

แต่พอตื่นขึ้นมา เจอแม่ร้องไห้ ร้องแบบแทบบ้า แม่บอกว่า หลังจากที่เดินยาหมดหลอด

"หนูตายไปต่อหน้าแม่เลยนะลูก"

...เราตายแล้วงั้่นเหรอ???...

แม่บอกว่า พวกนั้นยื้อชีวิต ปั๊ม เราที่หยุดหายใจไปเกือบห้านาที ยื้ออยู่ประมาณสิบกว่านาทีถึงกลับมาหายใจ

แล้วก็สลบไปยาว แม่เราเลยพาย้ายโรงพยาบาลมาที่ไทยนครินทร์

หมอบอกว่า เราได้รับแวร์เลียมเกินขนาด อาจจะฟื้นอีกที วันรุ่งขึ้น

แต่แม่เรากลัวว่า ฟื้นขึ้นมาอาจจะไม่เหมือนเดิม เพราะสมองขาดออกซิเจนไปเกือบห้านาที

หรือไม่ ก็อาจจะเป็นเจ้าหญิงนิทรา แต่ว่า เราสลบไปแค่สี่ชั่วโมง แล้วตื่นขึ้นมาแบบไม่บุบสลาย!

แม่เลยจะพาไปไหว้หลวงพ่อโสธร หลังจากนั้นก็มีเพื่อนๆ กับคุณครูมาเยี่ยม

ขอบคุณเพื่อนๆทุกคน และอาจารย์ที่เป็นกำลังใจให้ ทั้งเพื่อนที่โรงเรียน
และเ้พื่อนที่งานคอส

ขอบคุณพ่อ แม่ และญาติๆ พี่ป้าน้าอาที่เป็นห่วงเรามากถึงมากที่สุดดดดดดด รักแม่ค่ะ

ดีใจมากที่ลืมตาขึ้นมาแล้วเจอแม่แทนยมบาล = =''

sp.thx
ขอบคุณพี่ฟิน ที่เป็นธุระ ลำบากรับส่งเพื่อนๆ และมาเยียมค่ะ
ขอบคุณจุ๊บบี้ ที่มาดูเราชักกระแด่วๆ 555
ขอบคุณออม ที่หยิบเค้กในตู้เยนให้เรา (?)
ขอบคุณเซ ที่อยู่กับเราตลอด ชั้นรักแกจริงๆ ผับผ่า!
สุดท้าย ขอบคุณนะต้า ถึงเทอจะมาแบบเมาๆแล้วยังกลับไม่เป็น แต่อุตส่าห์มากจากหมอชิต(กับออม)
เพื่อมาเยียมเราที่บางนา แค่เห็นหน้า เราก็มีกำลังใจขึ้นเยอะเลย! เชืื่อมั้ยว่าหลังจากเธอมาเยี่ยม
เราก็ออกจาโรงพยาบาลได้ ฮ่าๆ

ขอบใจหนูแบมกับแพทตี้ที่มาวินาทีสุดท้าย

และเรื่องสำคัญ ลูกะ งานโออิชิ ไปไม่ได้!

เนื่องจาก นอนเปื่อยพักรักษาตัวอยู่ค่ะ (นอนโรงพยาบาลไปสามวันหมดไปเกือบห้าหมื่น..แพงอิ๊บ)

กลับไปพักแบบเมาๆ @_@ ขอโทษนะเอย พี่ไปคอสไม่ไหวจริงๆ